running up that hill
Running up that Hill
These photographs mark a stage in my practice, a moment when photography became a way of attentive seeing.
I started, like many others, by walking the streets and trying to make street photography, which initially seemed easy and natural. For me, however, it was not.
Years later, looking back through my archive, I saw not only what I had photographed, but also what I was not doing at the time and what I was avoiding. I realised that the archive preserves not only what draws my attention, but also traces of hesitation and omission. Photography began to occupy an increasingly important place in my life, becoming not only an intuitive way of recording the world, but also a space of exploration. Alongside this came a question: where was this path leading, and what would come from following something that initially had no clear shape?
Running up that Hill is not a narrative of the street, but a record of a process of becoming: a space where perception shapes both the image and the person behind the camera. Looking back at these photographs years later, I gained a clearer understanding of my way of seeing, but also of what my photography was beginning to become and what it was moving away from. The title, borrowed from Kate Bush’s song, is a metaphor for me for crossing familiar boundaries, searching, and moving towards something that is not yet fully recognised.
Perhaps every photographic archive is also an archive of omissions. Mine became a way of understanding what draws my attention, but also what I leave outside the frame. Photography became a way of moving through uncertainty: a journey from one stage to the next.
Introduction to my first self-published book:
I think that Izabela feels photographs more than she takes them.
She thinks a lot but doesn’t really like to write things down. It’s a reluctance to commit anything solid but it’s also probably wise. Because sometimes it’s best to keep quiet – like these photos – because their silence says so much more.Yet, I’ve pushed her gently, to reveal just a little, to break the silence. So a few thoughts, facts and possible insights.
Most of the photographs, taken between 2013 and 2018, are mainly from Wapping (in East London), Scotland and Poland. A few were shot in France and same in UK seaside resorts.
But the locations seem not to matter because you can’t see the join, it’s seamless. It’s the feeling inside her that’s more revealing, wherever she is.Izabela brings the same blanket silence to these places, almost as a dream or a longing. Black silence is better at night, you can hear the white better. Luminous white on black haunts these photographs. Yes, it’s a search for white beacons, whether washing on a line or sheep that shout out in the night. And of course there are no people in the photographs. People don’t seem necessary but you can hear them in the silence.
Finally though let’s dwell on one photograph, the Milky Way lookalike, it’s a swirl of white, like a Danish pastry in the Universe. I have no idea how she took this, or what it actually is. I could ask her but that might spoil the effect.
Izabela is right, that’s the wonder of the silence, you just need to listen and imagine.David Gibson
Te fotografie wyznaczają etap w mojej praktyce, moment, w którym fotografia stała się sposobem uważnego patrzenia. Zaczęłam, jak wielu innych, od chodzenia po ulicach i prób tworzenia fotografii ulicznej, która początkowo wydawała się łatwa i naturalna. Dla mnie jednak taka nie była.
Po latach, przeglądając swoje archiwum, zobaczyłam nie tylko to, co sfotografowałam, ale także to, czego wtedy nie robiłam i czego unikałam. Zrozumiałam, że archiwum zachowuje nie tylko to, co przyciąga uwagę, ale również ślady wahań i pominięć. Fotografia zaczęła zajmować coraz ważniejsze miejsce, stając się nie tylko intuicyjnym sposobem rejestrowania świata, ale również przestrzenią poszukiwania. Towarzyszyło temu jednak pytanie, dokąd prowadzi ta droga i co przyniesie podążanie za czymś, co początkowo nie miało jeszcze wyraźnego kształtu.
Running up that Hill nie jest opowieścią o ulicy, lecz zapisem procesu stawania się: przestrzenią, w której sposób postrzegania kształtuje zarówno obraz, jak i osobę stojącą za aparatem. Patrząc na te fotografie po latach, lepiej zrozumiałam swój sposób patrzenia, ale także to, czym moja fotografia zaczynała się stawać, a czym przestawała być. Tytuł nawiązujący do piosenki Kate Bush jest dla mnie metaforą przekraczania znanych granic, poszukiwania i podążania ku czemuś, co nie jest jeszcze w pełni rozpoznane.
Być może każde fotograficzne archiwum jest również archiwum pominięć. Moje stało się sposobem zrozumienia tego, co przyciąga moją uwagę, ale także tego, co pozostawiam poza kadrem. Fotografia stała się sposobem poruszania się: podróżą od jednego etapu do następnego.
Wstęp do mojej pierwszej samodzielnie zrobionej książki:
Izabela wyczuwa fotografię. Dużo myśli, opowiadając obrazami. To rozsądne rozwiązanie. Czasami bowiem milczenie jest najlepszą odpowiedzią – tak jak na tych fotografiach – ponieważ ich cisza przekazuje znacznie więcej.
Zachęciłem ją, aby uchyliła rąbka tajemnicy, aby przerwała ciszę. W rezultacie otrzymałem kilka refleksji i faktów.
Większość fotografii powstało w latach 2013–2018, głównie w dzielnicy Wapping (we wschodnim Londynie), ale także w Szkocji, Polsce, i we Francji. Jednak to nie miejsca w których się znajduje zdają się być istotne, gdyż nie widać klarownego związku – są płynne. Połączeniem są uczucia i emocje, które nam przekazuje.
Izabela przenosi do tych miejsc tę samą wszechobecną ciszę, jak sen czy tęsknota. To poszukiwania białych sygnałów świetlnych. Czarna cisza jest intensywniejsza w nocy, gdy biel staje się bardziej słyszalna. Na zdjęciach brakuje ludzi, jednak wyczuwamy spokojną, milczącą obecność.
Jedno zdjęcie przykuwa moją uwagę, biały wir przypominający Drogę Mleczną – jak ciasto duńskie we Wszechświecie.
Nie mam pojęcia, jak wykonała to zdjęcie i co dokładnie przedstawia. Może powinienem ją zapytać, ale to mogłoby zepsuć efekt. Izabela ma rację, warto wsłuchać się w ciszę i uruchomić wyobraźnię.David Gibson
